بازی با آتش، شده نماد ایرانیتمان در آخرین چهارشنبه آخر سال! چهارشنبه سوری یا به تعبیری اصح چهارشنبه سوزی! البته ای کاش فقط بازی با آتش بود! مواد محترقه، انفجاری و حداقل صداشو عشق است!

شهید مطهری خونده ها، یادشون هست که استاد می گفتن از بعضی مکتبها و آئین فقط اسمشون می مونه و از واقعیت خودشون مسخ می شن. چهارشنبه سوری هم همین طوره. فقط اسم و ظاهری ازش مونده.

همه مان از دست تلفاتش خسته شده ایم. اصلا به ریسکش نمی ارزد! خیلی ها خانواده شان رو تو این شب مخوف تو خونه حبس می کنن و اگه کسی مجبور بشه بره بیرون، تا برگرده دل همه مثل سیر و سرکه می جوشه!

خوش بختانه امسال، چهارشنبه سوری رو شمال بودم و تلفاتی ندیدم!

تو شمال (بهتر بگم: شیرگاه) چهارشنبه سوری فقط آتش و سر و صدا نیست. رسمی هست که روز چهارشنبه آخر سال آش درست می کنند و هم به همسایه ها می دن و هم خودشون به جای ناهار می خورن. امسال هم چند تا از همسایه ها برامون آش آوردن. البته خودمون هم پختیم. من سعی می کنم به جای آتش، آش ترش (و به قول ما مازندرانی تِرش آش) چهارشنبه سوری رو نماد چهارشنبه سوری بدونم! اصلا باید خوبی ها رو جایگزین بدی ها کرد.