تو اردوی پیش دانشگاهی هر سال چشم انداز روشنی از فضای دانشگاه برای ورودی های جدید ایجاد می شه. اردوی بصیرت که هر سال قبل از شروع ترم اول سال تحصیلی جدید (نیم سال اول!) برگزار می شه، فرصت مناسبی برای معرفی دانشگاهست برای اونایی که علاوه بر هفت خوان غول شاخ و پر شکسته کنکور از هفت خوان واقعی گزینش و مصاحبه و تحقیقات دانشگاه امام صادق گذشتن و دانشگاه ازشون دعوت کرده تا به اردوی پیش دانشگاهی بیاین.
ارائه یک فضای واقعی به نظر می آد که هدف اصلی گزینش نباشه. فضایی تقریبا کاملا مثبت! اصلا تعریفی که در این بازه زمانی از دانشجو ارائه می شه، تعریف یه بچه مثبته که شاید مصادیق چندانی نداشته باشه! کسی که درسش رو می خونه و کلاسها را مرتب می ره، منظمه و تر و تمیز و ... . مسجد می ره و غذاشو سر وقت می خوره  و ... . اشکال این دانشجو اینه که هویت مطالبه نداره! اصل کاری را کم داره! صرفا خوندن درسها و حضور در کلاسها و همین روند تکراری سرکاررفتن با جزوه های شب امتحانی که به تولید علم منجر نمی شه! این دانشجو، آدم خوبیه ولی دانشجو نیست!

بحث سر یه چیز دیگه بود! گل بی خار خداست! بعضی ها می گن که اساسا خوب و بد رو باید گذاشت کنار هم! در کنار ویژگی های مثبت باید ویژگی های منفی هم گفته بشه. دانشگاه خوبه ولی این حرفها هم هست! زیاد هم بد اندیش نباشید! رستوران برای دانشگاه خوبه ولی باعث می شه بچه ها هیچ وقت غذا درست کردن و کار جمعی را یاد نگیرند و ارزش پول را نفهمند! چرا از همه چیز با یک نگاه مثبت افراطی نگاه می کنیم؟ نظرات مخالف در شرایطی که جبهه قدرتمند نظرات موافق دست شماست و اصلا ارائه کننده انتقادها و جواب دهنده به آنها خودتون باشید! ای برو بچ گزینش! اگه شما نگین، دو روز دیگه از یه کدبالایی مغرض(!) یا یه دیگه از زاویه ای می شنوند که اصلا نمی تونید جمع کنین! اصلا دیگه به شما اعتمادی نمی مونه تا بخواهند جواب و دفاع شما را بشنوند! فرض کنید که گفتید که سرعت اینترنت خوب است! بعد می بیند یا می شنود که افتضاح است! چطور می خواهید قضیه را جمع کنید؟

مگر نه اینکه دانشجویان هر رشته به رشته خود انتقادات اساسی دارند؟ مگر نه اینکه به رویکرد دانشگاه در تولید علم و ... برخی انتقاداتی کرده اند؟ چرا...؟