من خودم همیشه از سیاستهای بخش عربی و حتی اخلاق فردی آقای لاجوردی انتقاد می کنم ولی خداییش این دفعه حرفهای این دانشجو خیلی بی انصافی بود! ابتدا یک نکته را توضیح بدهم برای اونایی که امام صادقی نیستند. آقای لاجوردی که فوق لیسانس خود رو تو رشته اقتصاد گرفته، دکترای قواعد عربی داره و از نظر هر آدم منصفی از بزرگترین دانشمندان کشور ماست که نه تنها به عربی، بلکه معارف اسلامی، فلسفه و ... را هم خوب فهمیده و در هر درسی که تدریس کرده، علمی ترین کلاسهای ممکن را داشته است. دکتر اشکوری نقل کرده اند که کلاس فلسفه ایشان در یکی از دانشگاههای تهران، پر از دانشجو بود و به سالن کشیده شده بود. آخر این اولین بار بود که استادی برای آن درس فلسفه می توانست ۱۵۰ صفحه جزوه ارائه دهد و حرف برای گفتن داشته باشد. و در عین حال از شیرینی مباحث کم نشود. غرض این که هیچ انتقادی به شخصیت علمی ایشان پذیرفته نیست. می ماند شخصیت فردی و اجرایی. اخلاق فردی ایشان را هم اگر منصفانه نگاه کنیم، نسبتا کم نظیر است. درباره شخصیت اجرایی ایشان، همین که توانسته اند بخش عربی را با قدرت اداره کنند، کافی است. فرض کنید، شما دانشجوی کارشناسی ارشد پیوسته یکی از این رشته ها باشید و باید حدود ۳۰ واحد فقط عربی محض بخوانید! مدیریت (با گرایشهای صنعتی، مالی و ...)، اقتصاد، سیاسی، فرهنگ و ارتباطات و ... . همین که آقای لاجوردی توانسته متدی ارائه کند که جلوی شورش دانشجویان را بگیرد، برای اثبات لیاقت ایشان کافی است. ایشان تلاشهای زیادی برای کاربردی شدن قواعد عربی انجام داده اند که قابل تقدیر است. دروس اعراب و ترجمه قرآن و نهج اللاغه از زمره این دروس است.

مطلب رو کوتاه کنم. جوابی که آقای لاجوردی به اون نامه داد، خیلی عالی بود. به قول ما از روش "باشه تو زورو" استفاده کرد. یعنی این که "خب، شما می گید من خیلی بدم و همه چیز تقصیر منه؟ باشه! همه چیز تقصیر منه. اصلا من اگه بد نبودم که از دوستانم (شهدا) عقب نمی ماندم!" بله! آقای لاجوردی با بزرگواری تمام کمبودها را پذیرفت.